Mijn oud-collega hoorde mij vol enthousiasme vertellen over mijn passie en vroeg mij ´Waarom maak je van je passie niet je brood?’ Tja, waarom doe ik dat niet? Ik zou heel graag retraites willen geven. Maar….ik was eind twintig en dus veel te jong, vond ik. Je moet toch minimaal vijftig, zestig zijn om retraites te kunnen geven.

Maar één ding wat ik niet wilde is om met mijn droom begraven te worden. Zo besloot ik om gewoon maar wat stappen te gaan zetten en een coachopleiding bij de Academie voor Counseling en Coaching te gaan volgen.

Op een gegeven moment ontstond het idee om een ‘Van Klooster tot Kloosterwandeling’ te organiseren.  Ik zag het helemaal voor me en werd steeds enthousiaster. Redelijk amateuristisch zette ik een flyer in elkaar en mailde deze naar iedereen die ik kende. Veel mensen vonden het zo leuk, dat zij de flyer ook weer doorstuurden.

De eerste vijf deelnemers meldden zich aan. Ik was inmiddels 30 jaar, de jongste deelnemer was 47 jaar en de oudste 69 jaar. Dus tussen mij en de jongste deelnemer zat 17 jaar verschil! Ik geloof, en voor mij was dit een knipoog van God ‘Jij kunt jezelf wel te jong vinden, maar niet iedereen vindt dat.’

Toen ik in augustus 2011 mijn eerste retraite in het leven riep, had ik niet verwacht dat er zoveel animo zou zijn en dat er nog vele retraites zouden volgen.

Inmiddels zijn er al veel mensen mee geweest, heb ik mijn baan opgezegd en is mijn aanbod aan retraites sterk uitgebreid. Ik voel me nog altijd zó bevoorrecht dit te mogen organiseren. Het blijft bijzonder.  Het is zulk mooi en hartverwarmend werk.

Met dankbare groet,
Monique Oostdam

p.s.
De Klooster tot Kloosterwandeling is nu de Klooster Wandelretraite geworden, waar we verblijven bij de zusters in Valkenburg.